arşimet noktası

bir neşet ertaş türküsü ile yine huzurlarınızdayım..davul sesleri gerçek değil,bilgisayarla yapılmış sanal enstrümanlardır(devamı,daha iyileri geecek)

UNUTULMAZ BİR ORTA ANADOLU TÜRKÜSÜ İLE YİNE HUZURLARINIZDAYIM…

İşte bizim ülkemizde esnafların tacirlerin ticarethanelerine ya da orta halli mütevazi evlerin duvarlarına “ağlayan çocuğu” taşıyan şey,onun mesih anlatılarından ödünç aldıklarıdır.Çocuk bu “sırları” sayesinde gözümüze güzel görünmüş,gözyaşlarının değerini kabul ettirmiş,içimizden biri haline gelmiştir Onu şimdiki nesil de tanıyordur sanıyorum,çünkü onu(ağlayan çocuğu)zamanın yıpratması mümkün değil.Ancak artık eskisi kadar kullanılmıyor işyerlerinde filan.Oysa bir zamanlar(çok değil 10-15 yıl öncesine kadar) bir hayli popülerdi ağlayan çocuk.İlk ne zaman keşfedildi?Dünya üzerinde popülerliği hangi tarihlere rastlıyor?Bizim gibi müslüman çoğunluğa sahip ülkelerde de bizdeki kadar popüler oldu mu?Nedir bu resimde insanları cezbeden?..Bu denli popüler bir tablo için yanıtlanması kolay olmayan sorular.. Kolay değil.Çünkü evinde ya da ticarethanesinin baş köşesinde ona yer veren insanların çoğunu ilgilendiren şey,onu kimin ,hangi amaçla yaptığı değil,onun güzel ve hoş bir figür ol...

çalan-söyleyen:hakan ipek dinlemek için tıklayın

Muhafazakar görüşlülerin övünmeyi pek sevdikleri gibi türk insanı içten değil, içtenpazarlıklıdır.Çünkü içtenliğin zorunlu kıldığı yakınlık ve paylaşma hissinden yoksun insanlarımız, mesafelidir.”Özel şeyler,özel konular”sürekli horgörülür,gizli kapaklı dünyalara hapsedilir.Üstelik bu ,yalnızca geleneklerin hüküm sürdüğü toplumsal çevrelerde değil,okumuş yazmış,geleneksel yaşamla belli bir mesafe koymuş şehirli insanlarımız arasınında da yaygın bir eğilimdir Bir aralar itiraf.com adlı bir site vardı.Hala var mı bilmiyorum,bakmaya üşendim.Eskiden çok popülerdi,ilgili ilgisiz herkesin hakkında bir şeyler duyacağı kadar.Bir defa baktığımı hatırlıyorum.Çoğunlukla kendilerinin asla yaşamaya cesaret edemeyeceği sapkın cinsel fanteziler,uydurma cineyetler,şunlar bunlar...Şüphesiz bunların küçük bir kısmı gerçek vakalardı,ama sapla saman fazlası ile birbirine karışmış,insanların gerçek dünyasına dair ne varsa buharlaşıp uçmuş,gerçek dünyanın yerinebeceriksiz bir tanrının vakit geçsin diye b...

 

Durun bakalım bir tahmin edeyim bu 1980’li yılların ortalarına kadar hemen her esnafın ikonu haline gelen “veresiye satan-peşin satan” resminin kaç yıllık olduğunu..Tahminime göre bunu yapan bir türk ressamı da değil.19. yüzyıl Avrupasında hiçbir sanatsal kaygı güdülmeksizin,tümüyle pratik bir amaç için,yani veresiyeci müşterilerle vakit kaybetmek istemeyen esnaf ve tüccarların ticarethanelerine asılmak amacıyla yapılmış.Bu nedenle resmin her iki sahnesi de verilen mesajı en kolay anlaşılır ve en etkili şekilde tasarlanmış…yoksul esnaf zayıf,çelimsiz,yırtık dökük yamalı elbisesi ile,mutsuz bir yüz ve endişeli ruh halini dışavuran elini başına götürmüş bir jestle betimlenmiş.Buna karşın peşin verense mutlu ve işleri tıkırında görünsün diye rahat bir şekilde koltuğa oturtulmuş,dirseğini masaya dayaması ve vücut ağırlığını masaya vermiş olması,endişeden uzak,rahat bir ruh halinin ifadesi.Yakasındaki gül,o zamanlardan kalma bir moda mıydı yoksa çapkınlık çağrışımı mı yapıyor?Aklıma Marl...