Zamanın Bükülen Oku ve Şimdinin Uğultusu
Dijital Tekillik ve Ruhun Çöküşü Bize mesafelerin kısaldığı, dünyanın bir parmak ucuna sığdığı ve arzunun nesnesine anında kavuştuğu o büyülü çağı vaat etmişlerdi. Her şeyi kolaylaştırdık. Yolları kısalttık, zamanı hızlandırdık, bilgi ile zihin arasındaki o çileli menzili sıfırladık. Oysa insanoğlu, mesafeleri yok ederken dünyayı genişletmedi; aksine, varoluşunun gök kubbesini kendi üzerine çökertti. Eskiden mesafe, kat edilen yolla; zaman ise o yola dökülen emekle ölçülürdü. O uzun yürüyüşler, kütüphanelerin tozlu rafları, bir dostu görmek için aşılan tepeler... Hepsi insana üzerinde nefes alabileceği, kendini arayabileceği devasa bir zihinsel uzay armağan ederdi. Ufuk çizgisi uzaktı; fakat tam da o uzaklık sayesinde insan, göğsünü genişleten o hürriyeti hissederdi. Mesafesizliğin Kara Deliği Bugün tıkla sipariş veriyor, tıkla dünyayı avucumuza alıyor, tıkla ekranların ardındaki hayatlara sızıyoruz. Fakat bu amansız haysiyetli kolaylık, ruhumuzda sarsıcı bir paradoks doğu...