Raftaki Mahzen: Okumanın ve Zamanın Mimarisi
Rafta tozlanan bir kitabı yıllar sonra yeniden raftan indirmek, alelade bir yaprak evirme eylemi değildir. Zamanın kilitli mahzenine elinde tek bir fenerle inmek, donmuş bir akıntıyı parmak uçlarıyla çözmektir. Kapağı açarsınız; kâğıt aynı kâğıttır, mürekkep aynı mürekkep, dizilim aynı dizilim... Fakat o kapağı aralayan eller de, satırların gölgesinde gezinen gözler de artık bambaşka bir mevsimin, bambaşka bir tereddüdün yongasıdır. Zamanı saatin pirinç dişlilerinden ibaret sananlar için kitap, yazılıp bitmiş, mührü vurulmuş ölü bir nesnedir. Oysa hakiki bir metin, mermerden bir büst değil; her okumada yeniden biçimlenen gözenekli bir kütledir. İki Zamanın Sayfa Eşiğinde Çarpışması Sarı sayfanın üzerinde gözlerinizi gezdirdiğiniz o ilk an, iki ayrı zamansallığın aynı daracık satır çizgisinde göğüs göğüse çarpışmasıdır . Yıllar önce altını çizdiğiniz bir cümlenin bugün size çocukça ve sığ gelişi; ya da vaktiyle teğet geçip gittiğiniz, belki de sıkıcı bulduğunuz bir paragrafı...